Mga tula ng Watawat ng Lahi na sinulat ni Rizal sa anyong Kastila - salin ng tula ni Eman Lacaba

MGA TULA NG WATAWAT NG LAHI NA SINULAT NI RIZAL SA ANYONG KASTILA 

Tula ni Eman Lacaba

Malayang salin ni Gregorio V. Bituin Jr.

1.

Sa dibdib na tinatawag na Lecheria

kung saan ang mga kambing ay mga kabayong may sungay, may bigote't balbas,

may bundok ng manna ng mga ina,

Nakikita ko ang aking Salita ng mga salita

na binubutonesan ang aking dibdib, ang aking dibdib na parang laman ng gansa, ng aking Panginoon.

Itim ang mga pisngi, mga lábi ng magsasaka.

Ang mga mananampalataya ay nakasuot ng mga puting damit para sa araw ng pahinga;

ang mga pari, na naaalmirolan ang mga kasuotan.

Ang kalawang, alikabok sa kanilang mga tinig

ay kumakapit sa akin: makasalanang kápa sa pilak na karimlan.

Ay, sa pilak na karimlang iyon

Hinahaplos ko ang mga palawit sa tsalekong hindi tinatablan ng bala

Dinadala ko lamang para sa liwanag;

naghabi ng ilang muling pagsasadula

ng mga masaker sa bukangliwayway ng mga kilusang tagapagligtas.

Sa dibdib na tinatawag na Lecheria!

(kung saan ang mga kambing ay mga kabayong may sungay, may bigote't balbas,

may bundok ng manna ng mga ina.)

Nakikita ko ang aking Salita ng mga salita

na binubutonesan ang aking dibdib, ang aking dibdib na parang laman ng gansa, ng aking Panginoon.

2.

Pag-alog ng sandalyas ng buhok, nakikita niya

bawat pinto ay isang buto; dugo ang liwanag

na namumula, namumuo patungong gabi.

Habang inuukit niya ang pagkalalaki ni Kristo.

Na amoy ng sampu-sampung taga-Galilee.

Sa Lecheria kung saan araw-araw

ay iniiwasan ko ang mga martilyo ng Kanyang pagkabigo;

ang kanyang kasanayan; maaaring pagsugat hindi, hindi, hindi.

May kinang na dumaraan;

may panginginig, kayumanggi at banal.

Ang aking inahitang ulo ay dapat sanang sinabihang:

"Marahil ang mga lamok

ang hindi natin matiis; o sa mga lugar

kung wala sila, ang mga ngipin ng lamig

ang humihiwa sa ating balat." Ang aking mga may pilat 

na pulso, paa, at tagiliran ay talagang

mga butas na dumudugo, nililinlang ako.

Ang kanyang mga luha'y parang nakalaylay na buhok sa kanyang mga mata.

Ang pagkamartir, isang kulay-abong dahilan

para sa mga lubid na nakikipagtalik sa isang puno.

* Inilathala ang orihinal na bersyong Ingles sa Philippines Free Press, Araw ng Kababaihan, Marso 8, 1969, p. 27

* Isinalin ng petsang Hulyo 3, 2019

* Gabi ng Mayo 5, 2018, sa ancestral house ng aking asawang si Liberty, sa Barlig, Mountain Province, ay hinalungkat ko ang mga isyu ng Philippines Free Press mula 1966 hanggang 1969 na tinipon ng kanyang namayapang ama. Nilitratuhan ko rito ang mga poetry o tulang nalathala. At ilan sa aking natagpuan, bukod sa mga tula ni Cirilo F. Bautista, ay ang labingtatlong tula ng makatang Eman Lacaba, na sa ngayon ay inisa-isa kong tinipa sa kompyuter at malayang isinalin sa wikang Filipino.

WATAWAT NG LAHI POEMS WRITTEN IN SPANISH FORMS USED BY RIZAL

1.

On the breast called Lecheria

where goats are unicorns, mustaches beards,

mothers mountain of manna,

I find my Word of words

buttoning my chest, my goose-flesh chest, my Lord's.

Black the cheeks, lips of peasants.

The faithful wear holiday clothes of whiteness;

the priests, stiff flags of vestments.

The rust, dust on their voices

cling to me: guilty coat in silver darkness.

O in that silver darkness

I fondle the bulletproof vests of pendants

I bring only for brightness;

weave a few reenactments

of dawn massacres of messianic movements.

On the breast called Lecheria!

(where goats are unicorns, mustaches beards,

mothers mountain of manna.)

I find my Word of words:

buttoning my chest, my goose-flesh chest, my Lord's.

2.

Shaking hair's sandals free, she sees

every door a bone; blood the light

reddening, clotting into night.

As she carves the manhood of Christ.

Which stinks of tens of Galilees.

On Lecheria where daily

I dodge hammers of His failure;

her craft; may gashing no, no, no.

There is a brilliance on the go;

a shivering, brown and holy.

My shaved head should have been told:

"Perhaps it is the mosquitoes

we cannot stand; or in places

without them, the teeth of cold

incising our skins." My scarred

wrists, feet, and side are actually

bleeding sockets, deceiving me.

Her tears are bangs over her eyes.

Martyrdom, a gray excuse

for ropes making love to a tree.

Emmanuel Lacaba